Spanningsvelden bepalend voor inrichting en effectiviteit HRM

Gepubliceerd op 1 februari 2018

De omgang met verschillende organisatorische spanningsvelden verklaart voor een groot deel hoe de HR-functie zich in de praktijk ontwikkelt. De meest effectieve HR-structuur ontstaat als tegenstellingen goed worden doorzien. Dat is de voornaamste conclusie van een onderzoek van Berenschot in samenwerking met de Amsterdam Business School (UvA). Organisaties zijn nooit af en in de praktijk wordt de HR-structuur continu afgestemd op veranderende ontwikkelingen binnen en buiten de organisatie. Verschuivende spanningsvelden en het nastreven van meerdere doelstellingen leidt tot een constante dynamiek.

Het onderzoek naar de inrichting van HR werd in 2016 uitgevoerd bij verschillende bedrijven in de financiële en energiesector. Aanleiding was dat vaak dezelfde modellen voor HR worden gebruikt (het Ulrich-model), terwijl dit in de praktijk heel verschillend uitpakt. De onderzoekers ontdekten dat dit grotendeels te verklaren is door te kijken naar hoe een bedrijf omgaat met organisatorische spanningsvelden (de zogenoemde paradoxen).

De paradox tussen operatie en strategie is daarbij dominant, waarbij een meer strategisch HR in combinatie met efficiency een belangrijk doel is. Dat levert spanning op. Het opsplitsen van strategische en operationele units leidt tot integratie-issues, terwijl het gecombineerd voortzetten van deze activiteiten ertoe kan leiden dat de strategische kant niet goed genoeg tot uitdrukking komt. De meest effectieve structuren ontstaan wanneer de afhankelijkheden goed worden doorzien.

Over het onderzoek

Keegan, A., Bitterling, I., Sylva, H., & Hoeksema, L. (2017). Organizing the HRM function: Responses to paradoxes, variety, and dynamism. Human Resource Management. doi:10.1002/hrm.21893

Het volledige onderzoek is verkrijgbaar via Wiley Online Library of via een van de auteurs.


Zie ook